Gracia
Khouw
Over
- Über - About Gracia Khouw
*1967 Delft
Studie - Studium - Education
1987 - 1991
Academie van Beeldende Kunsten Rotterdam
1985 - 1987 Academie Industriële Vormgeving Eindhoven
Ik schilder letterbeelden. Ik zie graag de woorden en
letters ontdaan van hun praktische betekenissen – als klanken die
de lucht doen trillen, galmen, rondzingen. Als tekens in een vreemd land.
Soms blijven alleen oerklinkers over in de ruimte, soms ontstaan er beelden
waarin letters hun autonomie etaleren. De leegte en de gewichtsloosheid
van taal bevraagt de manier waarop we kijken naar beelden en hoe we ze
interpreteren.
In onze dagelijkse omgeving is er een groeiend aantal taalbeelden die ons handelen lijken te sturen, van billboards en verkeersborden op straat, tot menubalken en pop ups op het beeldscherm. Kijken is een activiteit van knippen en plakken geworden, je maakt in je hoofd razendsnelle collages van eerder geziene fragmenten. Schilderkunst gaat over kijken, maar het kijken naar schilderijen is niet eenvoudiger geworden. Schilderen is een traag proces. Toch is de schilderkunst mijn vertrekpunt.
Waarom zou je nu nog
schilderen? of naar schilderijen kijken? Omdat er in het geschilderde
een tijdruimte verschijnt die niet te bevatten is in andere media. Het
heeft met complexiteit te maken en vooral: het bijbehorende proces om
complexiteit helder uit te drukken.
In diepte is het te vergelijken met het gebruik van hyperlinks, steeds
verder kun je doorklikken naar een andere orde of ordening, maar dan meer
dan op Internet mogelijk is. Belangrijker nog dan het doorlinken, speelt
het oppervlak - de verf, de stoffelijkheid ervan, een rol. Schilderen
is een eenmalige gebeurtenis, hoe de verf op het doek verschijnt is niet
inwisselbaar of te reproduceren.
In de loop van de tijd is de concentratie van het schilderproces steeds
belangrijker voor mij geworden. Als een soort verzet tegen een zekere
willekeur en vrijblijvendheid in de hedendaagse informatiestromen. Tegenwoordig
wordt niet meer geaccepteerd dat iets eenmalig is of voorbij is. Maar
bij momenten horen tijd en plaats die uniek zijn.
Om deze reden werk ik graag aan projecten op locatie. Ik ga uit van de
specifieke eigenschappen van de ruimte. Iedere locatie is anders, qua
lichtinval, kleur, geschiedenis en beleving, materiaal en constructie.
De ruimte bepaalt het medium waarin ik ga werken. Een ondergrondse ruimte
vraagt om een andere benadering dan een historisch plein of een kapelachtig
paviljoen. Als je goed luistert, dan hoor je vanzelf de klanken –zacht
gesuis, diep gebrom, hard geratel.
Galerie
Hein Elferink
________________________________________________________________________________________________________