Gracia Khouw

Over - Über - About Gracia Khouw

*1967 Delft

Studie - Studium - Education

1987 - 1991 Academie van Beeldende Kunsten Rotterdam
1985 - 1987 Academie Industriële Vormgeving Eindhoven


Ik schilder letterbeelden. Ik zie graag de woorden en letters ontdaan van hun praktische betekenissen – als klanken die de lucht doen trillen, galmen, rondzingen. Als tekens in een vreemd land. Soms blijven alleen oerklinkers over in de ruimte, soms ontstaan er beelden waarin letters hun autonomie etaleren. De leegte en de gewichtsloosheid van taal bevraagt de manier waarop we kijken naar beelden en hoe we ze interpreteren.

In onze dagelijkse omgeving is er een groeiend aantal taalbeelden die ons handelen lijken te sturen, van billboards en verkeersborden op straat, tot menubalken en pop ups op het beeldscherm. Kijken is een activiteit van knippen en plakken geworden, je maakt in je hoofd razendsnelle collages van eerder geziene fragmenten. Schilderkunst gaat over kijken, maar het kijken naar schilderijen is niet eenvoudiger geworden. Schilderen is een traag proces. Toch is de schilderkunst mijn vertrekpunt.

Waarom zou je nu nog schilderen? of naar schilderijen kijken? Omdat er in het geschilderde een tijdruimte verschijnt die niet te bevatten is in andere media. Het heeft met complexiteit te maken en vooral: het bijbehorende proces om complexiteit helder uit te drukken.
In diepte is het te vergelijken met het gebruik van hyperlinks, steeds verder kun je doorklikken naar een andere orde of ordening, maar dan meer dan op Internet mogelijk is. Belangrijker nog dan het doorlinken, speelt het oppervlak - de verf, de stoffelijkheid ervan, een rol. Schilderen is een eenmalige gebeurtenis, hoe de verf op het doek verschijnt is niet inwisselbaar of te reproduceren.

In de loop van de tijd is de concentratie van het schilderproces steeds belangrijker voor mij geworden. Als een soort verzet tegen een zekere willekeur en vrijblijvendheid in de hedendaagse informatiestromen. Tegenwoordig wordt niet meer geaccepteerd dat iets eenmalig is of voorbij is. Maar bij momenten horen tijd en plaats die uniek zijn.
Om deze reden werk ik graag aan projecten op locatie. Ik ga uit van de specifieke eigenschappen van de ruimte. Iedere locatie is anders, qua lichtinval, kleur, geschiedenis en beleving, materiaal en constructie. De ruimte bepaalt het medium waarin ik ga werken. Een ondergrondse ruimte vraagt om een andere benadering dan een historisch plein of een kapelachtig paviljoen. Als je goed luistert, dan hoor je vanzelf de klanken –zacht gesuis, diep gebrom, hard geratel.

 

 

 

 

 

 

Galerie Hein Elferink
________________________________________________________________________________________________________